مصر  أسيوط

كتب     معتز حمدى

فيها ناس الأيام دى خابت
وناس كتير استندلت
والكبير اللى كان زمان
بالعقل
بقى دلوقتى بالجنيه
وعلو الصوت
وفيها ناس كبار بالحجم
لكن العقل ملوش وجود
وتموت ف الهيافه
موت
وناس كتير تاكل وتنكر
وناس لفضل غيرها ولا تشكر
وناس كل كيفها ومزاجها
تعكنن عاللى تلاقيه
فرحان
وعشان كده الدنيا بقت
لا تتطاااااق
دا غير أذمة الأخلاق
والنفااااق
للدرجه اللى خلت الواحد
بقى مشتاااق
للفراااق
ونفسه يسيب الدنيا
ويرحل
من كتر ما عقله تاااه
ومن كتر البلاوى
اللى بيسمع عنها ليل نهار
ومن كتر ما عينيه
شافت